Er zijn momenten in het leven waarop alles verandert
Soms onverwacht. Soms langzaam en bijna ongemerkt.
Maar op een bepaald moment wordt duidelijk dat het oude niet meer vanzelfsprekend is en het nieuwe nog geen vaste vorm heeft.
En soms is er niet eens iets concreets aan de hand, maar voel je simpelweg de behoefte om even te vertragen.
Om uit de drukte van alledag te stappen en weer aandacht te hebben voor jezelf, voor een ander of voor wat er werkelijk toe doet.
In zulke momenten kan het fijn zijn wanneer er iemand naast je staat of een plek creëert waar niets hoeft.
Dat is wat ik doe.
Ik begeleid mensen bij levensvragen en veranderingen.
Ik bied persoonlijke begeleiding aan huis én creëer momenten en plekken om bewust te vertragen.
Niet om richting te geven of oplossingen aan te dragen, maar om ruimte te maken voor wat er is.
Ruimte voor wat er is
Het leven vraagt soms veel van ons. We zorgen, werken, regelen, bewegen mee en proberen ondertussen ook nog goed voor onszelf te zorgen.
Vaak lukt dat prima. Tot er een moment komt waarop je merkt dat het allemaal wat veel wordt.
Of dat er iets verandert en je niet meer precies weet hoe je verder wilt.
Soms is er een duidelijke aanleiding.
Een verlies, een verandering, ziekte, een relatie die onder druk staat of een periode waarin je vooral veel hebt gedragen.
Maar soms is er helemaal geen duidelijke reden.
Je voelt gewoon dat je behoefte hebt aan rust. Aan minder moeten.
Aan iemand die even naast je staat.
Of aan een plek waar je uit het gewone ritme kunt stappen en weer kunt voelen wat voor jou belangrijk is.
Over mij
Er zijn momenten waarop het leven vertraagt, schuurt of een andere richting neemt.
Juist in die periodes voel ik mij betrokken bij mensen.
Mijn werk is ontstaan vanuit een interesse in wat mensen doormaken wanneer het leven niet meer vanzelfsprekend is. Wat begint als iets dat je denkt te kunnen begrijpen of oplossen, blijkt het in werkelijkheid vaak veel meer gelaagd te zijn.
Later werd dit verdiept door de ziekte en het overlijden van mijn vader. Van dichtbij ervoer ik wat dementie, afhankelijkheid, mantelzorg en verlies betekenen voor degene die het raakt, maar ook voor de mensen eromheen. Dat heeft mijn blik blijvend veranderd.
Daardoor groeide mijn verlangen om niet alleen als coach te werken, maar op verschillende manieren aanwezig te kunnen zijn in het leven van mensen.
Soms in een gesprek.
Soms door praktisch een stukje mee te lopen.
En soms door een plek te creëren waar iemand even uit het gewone ritme kan stappen.
Die verschillende vormen zijn voor mij steeds meer onderdeel geworden van hetzelfde werk: levensbegeleiding in de breedste zin van het woord.
Van nature ben ik iemand die gemakkelijk naast mensen gaat staan. Ik merk vaak snel wat er speelt en kan aanwezig blijven wanneer het leven moeilijk, onzeker of emotioneel zwaar is.
Nabij zijn zonder over te nemen
Tegelijkertijd heb ik in mijn eigen ontwikkeling geleerd dat betrokkenheid niet hetzelfde is als verantwoordelijkheid overnemen. Waar ik vroeger soms geneigd was veel te dragen voor anderen, heb ik gaandeweg geleerd hoe belangrijk het is om aanwezig te blijven zonder het over te nemen.
Juist die beweging heeft mijn werk verdiept.
Ik hoef niets op te lossen.
Ik hoef het niet beter te maken.
Ik kan er zijn.
En vaak is dat precies wat nodig is.
Nabij zijn zonder over te nemen. Ondersteunen zonder te sturen. Een bedding creëren waarin ruimte ontstaat voor wat er is.